De knuffel die kwijt was

Beer was weg. Niet in het bed, niet onder het bed, niet in de mand met blokken.

Sem stond midden in de kamer en zijn lip trilde. "Beer is weg," zei hij.

Papa ging op de grond zitten, zodat hun ogen even hoog waren. "Dat is naar," zei hij. "Beer hoort bij jou."

Sem knikte. En omdat papa niet zei dat het niet erg was, mocht het even erg zijn.

"Zullen we samen zoeken?" vroeg papa. "Niet snel. Rustig. Zoals je zoekt naar een schelp op het strand."

Ze keken in de gang. Er lagen twee laarzen en een sjaal, maar geen beer.

Ze keken in de keuken. Er stond een beker en een schaal met appels, maar geen beer.

Ze keken in de auto. Er lag een steentje dat Sem gisteren mooi vond, maar geen beer.

Toen bleef Sem staan. "Oma," zei hij.

Papa belde oma. En oma lachte door de telefoon en zei: "Hij zit hier op de bank. Hij heeft een dekentje over zich heen. Hij heeft de hele middag geslapen."

Sem ademde uit, heel diep, alsof hij de lucht de hele dag had vastgehouden.

Die avond lag Beer weer naast hem. Hij rook een beetje naar oma's huis.

"Ik was bang," zei Sem.

"Ik weet het," zei papa. "En je hebt hem gevonden."

Sem hield Beer tegen zich aan en viel in slaap, met zijn neus in zijn zachte oor.