Het maantje dat niet kon slapen

Hoog boven de daken hing een klein maantje. Het was nog niet groot en nog niet rond, maar het gaf al licht. Een beetje licht, precies genoeg voor de straat en de tuin en het raam van een slaapkamer.

Het maantje wilde slapen. Het deed zijn ogen dicht. Maar zijn buik kriebelde, en zijn tenen kriebelden, en in zijn hoofd bleef de hele dag nog een beetje doordraaien.

"Ik kan niet slapen," zei het maantje zacht tegen de wolk die langsdreef.

"Dat geeft niet," zei de wolk. "Slapen hoeft niet meteen. Je mag eerst zwaar worden."

"Hoe word ik zwaar?" vroeg het maantje.

"Adem in," zei de wolk. "En adem uit. En laat alles wat je vasthoudt heel langzaam los."

Het maantje ademde in. De lucht was koel en rook naar gras. Het maantje ademde uit. En het voelde hoe zijn schouders een klein stukje zakten.

Nog een keer. In. En uit. Zijn armen werden zwaar, zoals een deken zwaar is.

Nog een keer. In. En uit. Zijn benen werden zwaar, zoals zand zwaar is.

Onder het maantje werd het stil. De vogels zaten in de boom met hun kopje onder hun vleugel. De poes lag opgerold op een stoel. Een auto reed weg en toen was er niemand meer.

"Hoor je dat?" fluisterde de wolk. "De hele wereld doet mee."

Het maantje luisterde. Het hoorde de wind heel zachtjes. Het hoorde iemand ademen in een huis. Het hoorde bijna niets, en bijna niets is precies het geluid van de nacht.

En toen, zonder dat het maantje het merkte, gingen zijn ogen dicht en bleven ze dicht.

De wolk dekte hem toe en zei: "Welterusten, klein maantje. Morgen mag je weer schijnen."