De draak die bang was voor het donker

In een grot in de berg woonde een draak die Vonk heette. Hij had schubben als natte kiezels en vleugels zo breed als een deur. En hij was bang voor het donker.

Dat is gek voor een draak, want een draak heeft vuur in zijn buik. Maar Vonk durfde zijn vuur niet te gebruiken. Hij was namelijk ook een beetje bang voor zijn eigen vuur.

Elke avond, als de zon achter de berg zakte, kroop Vonk zo ver mogelijk naar achteren in zijn grot, en dan bleef hij daar zitten tot het weer licht werd.

Op een avond hoorde hij iets piepen bij de ingang. Het was een muis, doorweekt van de regen.

"Mag ik hier schuilen?" vroeg de muis.

"Je mag," zei Vonk, "maar het is donker."

"Dat weet ik," zei de muis. "Daarom kwam ik naar jou. Draken maken licht."

Vonk werd warm van schaamte. "Ik durf niet," zei hij zacht.

De muis ging naast hem zitten. "Wat is er het engst aan?"

Vonk dacht na. "Dat ik niet weet wat er in het donker is."

"Dan maken we het klein," zei de muis. "Niet de hele grot. Alleen tot aan die steen daar."

Vonk ademde in en blies een piepklein vlammetje. Niet groter dan een lucifer. En in dat kleine licht zag hij: een steen. Alleen een steen. Geen monster.

"En nu tot aan de plas?" vroeg de muis.

Vonk blies weer. Een beetje groter. En hij zag: een plas water, en zijn eigen ogen erin.

Zo gingen ze door. Steeds een stukje verder. De druppelende steen. De oude tekening op de wand. Het nest van de vleermuizen, die netjes ondersteboven hingen te slapen.

Tegen de tijd dat ze bij de ingang waren, brandde er een warm licht door de hele grot, en Vonk merkte dat hij niet meer beefde.

"Zie je," zei de muis geeuwend. "Het donker bleef hetzelfde. Jij bent veranderd."

Die nacht sliep Vonk voor het eerst helemaal vooraan in zijn grot, met de muis opgerold tussen zijn voorpoten, en met één klein vlammetje dat zachtjes nabrandde op de steen.