De eerste dag in de nieuwe klas

Nora lag in bed met haar rugzak al klaar naast de deur. Erin zat een beker, een appel en een tekening van haar poes.

Haar buik voelde raar. Niet ziek. Meer alsof er iemand met kleine voetjes in rondliep.

"Mijn buik doet gek," zei ze.

Mama ging op de rand van het bed zitten. "Dat is spanning," zei ze. "Spanning betekent dat iets belangrijk voor je is."

"Ik ken niemand," zei Nora.

"Nog niet," zei mama. "Morgen om deze tijd ken je al gezichten. En over een week namen."

Nora dacht aan de nieuwe klas. Ze wist niet waar de kapstok was. Ze wist niet waar je je beker neerzet. Ze wist niet naast wie ze zou zitten.

"Weet je wat ik doe als ik iets niet weet?" zei mama. "Ik zoek één ding dat ik wél weet. Wat weet jij?"

Nora dacht lang na. "Ik weet hoe de juf heet. Juf Ilse."

"Dat is één."

"En ik weet dat ik om kwart over drie weer buiten sta."

"Dat is twee."

"En ik weet dat jij er dan bent."

"Dat is drie," zei mama, "en dat is de belangrijkste."

Nora ademde in en voelde de kleine voetjes in haar buik langzamer lopen.

De volgende ochtend liep ze het plein op. Juf Ilse stond bij de deur en zei haar naam alsof ze hem al lang kende. Binnen hing een kapstok met een sticker erop: een poes. Precies haar dier.

Om kwart over drie stond mama bij het hek. Nora rende naar haar toe met een tekening in haar hand en drie namen in haar hoofd: Yara, Jip en Mees.

"Mijn buik is weer normaal," zei ze.