Het meisje dat de sterren telde

Fenna kon niet slapen, dus klom ze op de vensterbank en keek naar buiten.

De lucht was zwart en vol met sterren. Zoveel sterren dat je ze onmogelijk allemaal kon zien.

"Ik ga ze tellen," zei Fenna. "Alle sterren."

Ze begon rechtsboven. Eén. Twee. Drie. Bij zeventien raakte ze de tel kwijt, dus begon ze opnieuw.

Een ster knipoogde naar haar. "Zo werkt het niet," zei de ster. "Wij zijn er te veel. Tel liever iets anders."

"Wat dan?" vroeg Fenna.

"Tel tien dingen van vandaag," zei de ster. "Tien kleine dingen. Dan slaap je vanzelf."

Fenna dacht na. "Tien: de wafel bij oma."

"Negen: de plas waar ik precies in kon springen."

"Acht: de slak op het tuinhek."

"Zeven: mijn nieuwe sokken met strepen."

"Zes: papa die zong terwijl hij kookte."

"Vijf: de wind in mijn oren op de fiets."

"Vier: het boek met de olifant."

"Drie: warm water in bad."

"Twee: de knuffel van mama."

"Eén..." zei Fenna, maar ze kwam niet meer bij één.

De ster zag hoe haar hoofd tegen het raam zakte. Heel voorzichtig maakte de nacht het donker een klein beetje zachter.

Papa tilde haar terug in bed. Ze sliep al.