De brief van oma

In de la van het bureau lag een envelop met Ise's naam erop, in het handschrift van oma: schuine letters, met lussen.

Oma was in maart gestorven. Het was nu oktober en Ise had de envelop al zeven maanden niet opengemaakt.

Niet omdat ze niet wilde. Juist wel. Maar zolang de brief dicht was, was er nog iets van oma dat nog moest komen.

Op een zondag haalde ze hem eruit en legde hem op bed en keek ernaar.

Haar vader kwam langs de deur. "Wil je dat ik erbij ben?"

"Ja," zei Ise. "Maar zeg niks."

Hij ging op de grond zitten, met zijn rug tegen de kast.

Ise maakte de envelop open. Er zat één vel in.

'Lieve Ise,' stond er. 'Als je dit leest ben ik er niet meer, en dat is raar om op te schrijven aan de keukentafel terwijl de radio aanstaat.'

Ise moest lachen en huilen tegelijk, want ze wist precies welke keukentafel en welke radio.

'Ik wil je drie dingen vertellen. Eén: ik vond het fijn dat je altijd vragen stelde. Ook de vragen waar ik het antwoord niet op wist.'

'Twee: je hoeft niet verdrietig te blijven om te laten zien dat je van me houdt. Je mag lachen op mijn verjaardag. Dat is geen verraad.'

'Drie: er ligt een doos onder mijn bed met foto's waar niemand van weet. Vraag je vader om hem te pakken.'

Ise liet de brief zakken.

Haar vader zei niets, zoals afgesproken. Hij gaf haar alleen een zakdoek en bleef zitten.

Later die middag stond de doos op de keukentafel. Er zaten foto's in van oma als meisje, met een fiets die te groot voor haar was, en van een hond die niemand kende.

Ise plakte er drie op haar muur.

Ze miste oma nog steeds, elke dag, en dat werd niet minder. Maar het werd wel anders: het werd iets wat ze kon dragen in plaats van iets wat haar omduwde.

Op oma's verjaardag maakten ze appeltaart. Ise lachte om een verhaal over de te grote fiets, en ze dacht: dit mag.