De nacht dat de tijd stilstond

Om 23:11 uur stopte de klok in de gang. Niet alleen die klok: alle klokken.

Sepp merkte het omdat de druppel die uit de kraan viel halverwege bleef hangen, als een glazen kraal in de lucht.

Hij liep de trap af. Zijn zus zat op de bank met haar telefoon in haar hand, en ze bewoog niet. Het licht van het scherm stond stil op haar gezicht.

Buiten hing een vogel in de lucht boven de straat, met zijn vleugels open.

Sepp was niet bang. Dat verbaasde hem zelf. Hij was vooral nieuwsgierig.

Hij liep de straat op. Alles was precies zoals het was, maar zonder beweging en zonder geluid. Een auto stond scheef in de bocht. Een man hield een sleutel bij een deur.

Bij de vijver zat een oude vrouw op een bankje, en zij bewoog wél.

"Jij ook?" vroeg ze.

"Ik ook," zei Sepp. "Wat is er gebeurd?"

"De tijd rust even uit," zei de vrouw. "Dat doet hij soms. Heel kort. Bijna niemand merkt het."

"Hoe lang duurt het?"

"Zo lang als jij nodig hebt."

Sepp ging naast haar zitten. Het water in de vijver was zo glad als glas.

"Waar gebruik jij het voor?" vroeg hij.

"Ik kijk," zei de vrouw. "Overdag ga ik te snel. Nu zie ik dingen. Die tak daar hangt lager dan vorig jaar. Die brievenbus is nieuw geschilderd."

Sepp dacht aan zijn eigen dag. School, voetbal, huiswerk, eten, ruzie over de televisie. Hij kon zich van de hele dag geen enkel moment herinneren waarin hij echt iets had gezien.

"Ik kan overal heen," zei hij. "Ik kan naar school en alles bekijken. Ik kan in de winkel iets pakken."

"Dat kun je," zei de vrouw. "En als de tijd weer loopt, heb je het gedaan."

Sepp bleef zitten. Hij dacht aan zijn zus op de bank. Ze hadden al weken niet echt gepraat.

Hij stond op en liep terug naar huis. Hij ging tegenover haar zitten en keek naar haar gezicht, dat stilstond in het blauwe licht. Ze had een rimpeltje tussen haar wenkbrauwen dat hij nooit eerder had gezien.

En toen begon de klok in de gang weer te tikken.

De druppel viel. De vogel klapwiekte. Zijn zus keek op.

"Wat?" zei ze.

"Niks," zei Sepp. "Wil je iets kijken samen?"

Ze legde haar telefoon neer. "Oké," zei ze.