Het jongetje dat alles voelde

Joris hoorde de tl-buis in het klaslokaal zoemen. Niemand anders hoorde hem, maar Joris hoorde hem de hele dag.

Hij voelde ook het labeltje in zijn trui, en de stoel die wiebelde, en of de juf haast had of niet.

Aan het eind van de dag was hij op. Niet moe van rennen, maar vol. Alsof iemand zijn hoofd tot de rand had gevuld met water en er nog een beker bij goot.

Thuis knalde hij soms. Om een vraag, om een schoen, om niets.

"Je bent zo overgevoelig," zei zijn broer dan, en dat maakte het erger.

Op een woensdag nam zijn moeder hem mee naar het bos. Ze zei niets over de ruzie van de ochtend.

Ze liepen een kwartier zonder te praten. De grond was zacht van de naalden. Het rook naar hars.

"Hoor je iets?" vroeg ze uiteindelijk.

Joris luisterde. "Wind. Een specht. Heel ver weg de weg."

"En in de klas?"

"Een zoemende lamp, twintig stoelen, drie gesprekken, de verwarming, mijn eigen potlood."

"Dat is nogal wat," zei zijn moeder. "Geen wonder dat je 's middags vol zit."

Joris keek haar aan. Ze zei niet dat hij het minder moest voelen.

"Wat je hebt is geen kapotte knop," zei ze. "Je hebt een fijne antenne. Daar merk je dingen mee op die anderen missen. En een antenne moet je soms even uitzetten."

"Hoe zet ik hem uit?"

"Dat gaan we uitzoeken. Misschien tien minuten alleen op je kamer voordat iemand iets vraagt. Misschien koptelefoon in de bus. Misschien dit: bos, geen praten."

Ze liepen terug. Joris merkte dat het water in zijn hoofd was gezakt tot halverwege.

Die avond hing er een briefje op de deur van zijn kamer. Hij had het zelf geschreven: EERST TIEN MINUTEN.

Zijn broer las het, haalde zijn schouders op en klopte tien minuten later.

"Mag ik nu?" vroeg hij.

"Nu mag," zei Joris.