Het dorp zonder geluid

In het dorp Stilte sprak niemand hardop. Dat was geen regel. Het was gewoon zo gegroeid.

Men wees en knikte en schreef briefjes. In de winkel lagen kaartjes met BROOD en MELK en DANK U.

Nes was elf en had nog nooit haar eigen stem gehoord.

Op een ochtend kwam er een vreemdeling door de poort. Hij droeg een instrumentkoffer en floot een deuntje, en dat deuntje sloeg tegen de gevels en kwam terug.

Alle luiken gingen dicht.

De vreemdeling zette zijn koffer neer op het plein en wachtte.

Niemand kwam.

's Avonds bracht Nes hem een briefje: WAAROM FLUIT U.

De man antwoordde hardop: "Omdat ik het mooi vind."

Nes deinsde achteruit van het geluid. En toen bleef ze staan, want het deed geen pijn.

De volgende dagen kwam ze terug. De man praatte, zij schreef. Hij vertelde over steden waar mensen zongen op straat en riepen over de markt en ruzieden met de ramen open.

"Waarom praat hier niemand?" vroeg hij.

Nes schreef: WE WETEN NIET MEER HOE HET BEGON. WE ZIJN BANG DAT HET VERKEERD KLINKT.

"Iedereen klinkt verkeerd in het begin," zei de man. "Ik ook. Vooral ik."

Op de laatste avond voor zijn vertrek stond Nes op het plein. De luiken zaten dicht, maar achter elk luik stond iemand.

Ze haalde adem. Haar keel deed pijn van het niet gebruiken.

Het eerste geluid was lelijk. Een kraak, meer niet.

Het tweede was een woord: "Hallo."

Het klonk hoger dan ze gedacht had, en het kwam terug van de gevels, en toen wist ze dat het echt van haar was.

Ergens links ging een luik open. Een oude man zei: "Hallo."

Rechts een kind. Dan twee. Dan het hele plein, allemaal hetzelfde woord, allemaal een beetje verkeerd.

De vreemdeling pakte zijn koffer niet uit. Hij hoefde niet te spelen. Hij ging op de rand van de put zitten en luisterde naar een dorp dat leerde praten.