De jongen die alles te moeilijk vond

Tibbe kon veel dingen niet. Dat zei hij tenminste zelf, en hij zei het vaak.

Hij kon niet fietsen zonder zijwieltjes. Hij kon niet zwemmen zonder bandjes. Hij kon niet tekenen, niet echt, niet zoals Sara uit zijn klas.

Zijn opa luisterde daar een tijdje naar en zei toen: "Loop eens mee naar de schuur."

In de schuur stond een oude fiets zonder zadel, een doos met schroeven en een half afgemaakt vogelhuisje.

"Ik maak dat huisje al drie jaar," zei opa.

Tibbe lachte. "Drie jaar? Dat is heel lang voor zo'n klein huisje."

"Klopt," zei opa. "Het dak wilde niet. Het lekte steeds. Ik heb het vier keer weggehaald en vijf keer opnieuw gemaakt."

"Waarom gooi je het niet weg?"

"Omdat ik het nog niet kan," zei opa. "Nog niet is iets anders dan niet."

Tibbe pakte het huisje op en draaide het rond. Het rook naar hout en lijm.

"Zullen we het samen proberen?" vroeg opa.

Ze werkten de hele middag. Ze zaagden een plankje verkeerd en moesten opnieuw. Tibbe sloeg op zijn duim en werd boos en wilde weglopen.

Opa zei niets over opgeven. Hij zei alleen: "Even zitten. Dan verder."

Ze zaten. Tibbe's duim klopte. Buiten riep een merel.

En daarna gingen ze verder.

Tegen zessen stond het vogelhuisje op de werkbank, met een dak dat niet lekte, omdat Tibbe had bedacht dat de plankjes over elkaar heen moesten liggen, zoals dakpannen.

"Dat heb jij bedacht," zei opa.

Tibbe keek naar het huisje. Hij voelde iets in zijn borst wat hij niet goed kon benoemen. Het leek een beetje op trots, maar het was rustiger.

Die avond zei hij tegen zijn moeder: "Ik kan nog niet zwemmen zonder bandjes."

"Nee," zei ze.

"Nog niet," zei Tibbe.