Mila en het plaaglied

Op het schoolplein zong Daan elke ochtend hetzelfde liedje. "Mila met de rode jas, Mila valt steeds in de plas."

Mila was één keer in een plas gevallen. Eén keer. Maar Daan zong het elke dag.

De eerste dag deed Mila alsof ze het niet hoorde. De tweede dag werd haar gezicht warm. De derde dag wilde ze het liefst heel hard terug schreeuwen.

Thuis vertelde ze het aan opa. Opa luisterde tot ze klaar was.

"Als je heel hard schreeuwt," zei opa, "dan wint het liedje. En als je wegkruipt, ook. Maar er is nog iets anders."

Hij liet het zien. Hij ging rechtop staan, keek haar aan en zei met een gewone, rustige stem: "Stop. Dat vind ik niet leuk."

"Dat is alles?" vroeg Mila.

"Bijna," zei opa. "Eerst adem je drie keer langzaam uit. Dan sta je stevig. Dan zeg je het. En als het daarna niet stopt, ga je naar de juf. Dat is geen klikken. Dat is hulp vragen."

De volgende ochtend begon Daan weer te zingen. Mila voelde haar gezicht warm worden. Ze ademde uit. Eén keer. Twee keer. Drie keer.

Ze ging recht staan, keek Daan aan en zei: "Stop. Dat vind ik niet leuk."

Daan keek verbaasd. Hij zong nog één regel, maar zachter. Toen hield hij op.

In de pauze kwam hij naast haar staan. "Ik vond het gewoon een grappig liedje," mompelde hij.

"Het liedje is niet grappig voor mij," zei Mila. "Maar je mag wel mee doen met tikkertje."

Die avond, in bed, voelde Mila nog steeds dat rustige plekje in haar buik. Het plekje waar haar stem vandaan was gekomen. Het was er nog. Het was van haar.