Het geheim van de oude boom

Achter in het park stond een boom die zo oud was dat niemand wist wie hem geplant had.

De kinderen uit de buurt zeiden dat er een geheim in zat. Ze zeiden ook dat er een deur in de stam zat, maar niemand had die ooit gevonden.

Lina besloot om te gaan kijken. Niet één keer. Elke dag.

De eerste dag zag ze bast en mos en niets bijzonders.

De tweede dag zag ze een mier die een stukje blad droeg dat drie keer zo groot was als zijzelf.

De derde dag zag ze dat de bast aan de noordkant natter was dan aan de zuidkant.

De vierde dag zag ze een spleet, laag bij de grond, met licht erachter.

Ze ging op haar buik liggen en keek erin. Binnen in de stam was het hol. Er lag een laagje droge bladeren, en daarin, opgerold, sliep een egel.

Lina hield haar adem in. Ze wist dat je een egel niet wakker moet maken.

De vijfde dag nam ze een appel mee en legde die naast de spleet. De zesde dag was hij weg.

De zevende dag, in de schemer, zag ze hem naar buiten komen: klein, snuffelend, met stekels die bewogen als hij liep.

Ze vertelde het aan niemand. Niet omdat het een geheim moest blijven voor altijd, maar omdat ze wist dat iedereen zou komen kijken en dat de egel dan zou verhuizen.

In de winter werd het stil rond de boom. Lina keek elke dag naar de spleet en zag niets bewegen, en dat was goed, want een egel die slaapt hoort niets te doen.

In het voorjaar kwam hij weer naar buiten. Dunner, langzamer, maar hij kwam.

Toen wist Lina wat het geheim van de boom was. Het geheim was niet een deur of een schat. Het geheim was dat er iemand in woonde, en dat je zeven dagen moest kijken voordat je dat kon zien.